Strefa wiedzy dziecka

Rodzina zastępcza krok po kroku

Rodzicielstwo zastępcze, to coś w rodzaju powołania, choć nie zawsze. Czasem to jedyny sposób na zrealizowanie pragnienia posiadania dziecka dla tych, którym biologia mocno to utrudnia lub wręcz uniemożliwia.

Rodzina zastępcza krok po kroku

Rodzicielstwo zastępcze, to coś w rodzaju powołania, choć nie zawsze.  Czasem to jedyny sposób na zrealizowanie pragnieniaposiadania dziecka dla tych, którym biologia mocno to utrudnia lub wręcz uniemożliwia.

Aby zostać rodzicami zastępczymi należy zgłosić się do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie i rozpocząć procedurę kwalifikacyjną, a następnie szkolenia. W przypadku dzieci przebywających w szpitalu procedura jest zazwyczaj bardzo prosta i co ważne,błyskawiczna. Na własnym przykładzie mogę powiedzieć, że w mojej rodzinie trwało to niespełna trzy miesiące.  

Wracając do teorii, rodzinę zastępczą dzielimy naspokrewnioną, niezawodową i zawodową, w tym specjalistyczną oraz o charakterze pogotowia rodzinnego.  Może ją tworzyć małżeństwo lub osoba samotna, jeśli ma stałe miejsce zamieszkania w Polsce, oraz korzysta z pełni praw obywatelskich i cywilnych. Ważne też,by kandydaci na rodziców nie byli w przeszłości pozbawieni władzy rodzicielskiej, władza ta nie była ograniczona lub zawieszona. Powinni również posiadać zaświadczenie lekarskie o dobrym stanie zdrowia, umożliwiającym odpowiednią opiekę nad dzieckiem. Warunkiem koniecznym są też odpowiednie warunki mieszkaniowe i stałe źródło utrzymania. Dodatkowo w przypadku zawodowej rodziny zastępczej, jedno z małżonków musi zobowiązać się do tego, by nie podejmować dodatkowej pracy na umowę o pracę. Pamiętajmy jednocześnie o tym, że zarobki rodziców zastępczych nie wpływają na wysokość kwoty otrzymywanej na utrzymanie dziecka z budżetu państwa. Wynosi ona zwykle od 1 000 do 1 500 zł miesięcznie.

Pierwszym krokiem na drodze do utworzenia rodziny zastępczej jest obowiązkowe przygotowanie kandydatów, nazywane kwalifikacją. Składają się za nią: badania psychologiczne, wywiad środowiskowy oraz szkolenie. Kwalifikowaniem zajmują się zazwyczaj powiatowe centra pomocy rodzinie. Szkoleniami też.

Odbywają się one zgodnie z zatwierdzonymi przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej programami, których celem jest zapoznanie kandydatów z zasadami funkcjonowania rodzin zastępczych, typowymi problemami związanymi z opieką zastępczą czy sposobami radzenia sobie z nimi. W trakcie szkolenia kandydaci przygotowywani są do sprawowania opieki i wychowania dzieci, zaspokojenia ich potrzeb rozwojowych i kompensacji opóźnień, wspierania więzi dziecka
z rodziną naturalną, zapewnienia dziecku nawiązania bezpiecznych, pozytywnych i trwałych więzi.    Szkolenie obejmuje elementy prawa rodzinnego, w zakresie praw dziecka, wybrane elementy pedagogiki, psychologii rozwojowej i wychowawczej, wiedzę i umiejętności rozpoznania i oceny sytuacji rodzinnej dziecka, podstawową wiedzę o uzależnieniach oraz informacje o zadaniach i kompetencjach centrum pomocy rodzinie. Szkolenie odbywa się metodą warsztatową i trwa około trzech miesięcy, w ośrodkach niepublicznych czas ten może ulegać skróceniu ze względu na częstą praktykę szkoleń weekendowych. Po ukończeniu szkolenia i przejściu badań psychologicznych kandydaci pozytywnie ocenieni przez zespół szkolący otrzymują zaświadczenie kwalifikacyjne. Wówczas pracownicy Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie proponują umieszczenie dziecka w rodzinie zastępczej. Ostateczną decyzję o jej ustanowieniu podejmuje Sąd Rodzinny właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka.Po złożeniu wniosku w sądzie kandydaci oczekują na wyznaczenie terminu rozprawy lub na umieszczenie dziecka w trybie zarządzenia tymczasowego.

Tyle teoria. Decydując się jednak na sprawowanie funkcji opiekuna dziecka w rodzinie zastępczej trzeba zdawać sobie sprawę zarówno z ogromnej odpowiedzialności jak i z bagażu, czasem bardzo negatywnych doświadczeń, jakie wnosi dorodziny jej nowy członek. Codzienność rodzicielstwa zastępczego to nieustanna troska, żmudna praca nad każdym dzieckiem w celu zrekompensowania mu wszystkich jego problemów i trudnych doświadczeń z przeszłości. Trzeba też być gotowym na całkowitą zmianę trybu życia. Dotyczy to szczególnie rodziców dzieci niepełnosprawnych, w naszym przypadku są to dzieci żywione poza i dojelitowo. Opieka nad chorym dzieckiem wymaga zaangażowania i poświęcenia rodziców. Muszą oni zachować staranność, sterylność i uwagę, aby nie dopuścić do infekcji krwi. Z drugiej strony pamiętać trzeba, że każda rodzina, która chciałaby zaopiekować się dzieckiem żywione poza lub dojelitowo może liczyć na wsparcie szpitali prowadzących oddziały żywieniowe jak np.: Kliniki Pediatrii i Żywienia Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie. Wszystkim opiekunom dzieci żywionych pozajelitowo zapewniaona szkolenie w zakresie obsługii pielęgnacji cewnika centralnego oraz przygotowywania mieszaniny żywieniowej. Podobnie zresztą, co inne oddziały żywieniowe w Polsce. Dziś pod opieką stołecznej Kliniki Pediatrii jest ok. 120 dzieciz całej Polski żywionych pozajelitowo w warunkach domowych. Niestety nazbyt często ich schorzenie powoduje odrzucenie przez biologicznych rodziców a jedyną szansą na normalne życie jest dla nich rodzina zastępcza lub adopcyjna. W jej znalezieniu dla dziecka pomagają rozliczne fundacje  i stowarzyszenia. Mojej rodzinie pomogła Fundacja Dzieci Żywione Inaczej, która w ciągu 8 lat znalazła rodziny dla jedenaściorga dzieci. 

MAPA UŻYTKOWNIKÓW

Szukaj według

KALENDARIUM WYDARZEŃ

Więcej

północ-południe na żywieniu w sieci

Realizatorzy projektu

Apetyt Na Życie żyć z POMPĄ

Partner projektu

Dzieci Żywione Inaczej

Projekt współfinansowany ze środków

Pożytek